ARTIKULO BENTE OTSO: Walang Forever 3.0 feat. Manuel Roxas and Jovita Fuentes

Si Manuel Roxas ay pinanganak noong bagong taon ng 1892 sa kaniyang ina at lolo. Namatay ang tatay ni Manoling nang matamo ang mga sugat mula sa guwardiya sibil. Naging lolo’s boy si Manoling at pinalaking liberal. Palibhasa’y matalino, si Manoling ang pinagmamalaki ng pamilya Acuña.

Kapitbahay naman nila si Jovita Fuentes. Pinanganak noong 1895, nakakaangat din sa buhay ang mga Fuentes. Sa edad na lima, nadiskubre niya ang kaniyang talento sa pag-awit.

Noong bata pa lang sila, nagku-krus laging ang landas nila sa may simbahan. Doon sila nagkakilala at dahil magkapitbahay nga, nagkaroon ng pagkagusto si Manoling kay Bitang. Pero paghihiwalayin sila ng tadhana sa edad na 12 nang ipadala si Manoling sa Hong Kong para mag-aral sa St. Joseph’s College at matuto ng Ingles. Na-homesick siya, pinauwi sa Capiz, nag-aral sa Manila High School at nagtapos ng abogasya sa Unibersidad ng Pilipinas. Siya ang naging top notcher sa Bar Exam ng 1913 at nakakuha ng marka na 92 percent.

Di nagtagal, pinadala ni Don Canuto Fuentes si Bitang sa Maynila para mag-aral sa Colegio de Santa Isabel para matuto lalo sa musika. Pinatuloy si Bitang sa tahanan ng mga tiya ni Manoling. Kung akala ni Manoling ay madali niya nang mai-iskoran si Jovita, nagkakamali siya dahil istrikta ang kaniyang tiya. Hindi nila alam na dumada-moves na rin pala itong si Manoling. Nagdadala siya ng lanzones at kapag tutugtog na ng piyano si Bitang, ihaharap ni Manoling ang upuan niya kung saan magkikita niya si Bitang! Hokage!

Pero nakahalata ang mga tiya kaya’t kumuha pa sila ng isang matandang dalaga para bantayan ang dalawa, si Paula. Si Paula ang naging tagasulsol ni Bitang para mapansin nito ang pagtingin ni Manoling. Medyo manhid pala itong si Bitang, hindi agad nakaramdam kay Manoling. Tsaka lang naramdaman ni Bitang na may gusto sa kanya si Roxas noong nagdalaga na siya.

Umuwi sila bigla sa Capiz at nakita ni Manoling ang isang azucena sa isang kuweba. Pinitas niya ito at inaabot kay Bitang ngunit hindi ito tinanggap ng dalaga. Nang may ibang nag-abot na lalaki ay tinanggap ito ni Bitang. Nasaktan naman si Manoling at nang napansin ito ni Bitang ay nagbigay siya ng isang sign. Inalay ulit ni Manoling ang azucena kay Bitang at nangako sa kanyang everlasting love at sinabihan niya si Jovita (hindi ito ‘yung exact words)…

“Itago mo iyan. Kapag kinuha ko sa iyo ‘yan matapos ang isang taon, ibig sabihin, mahal pa rin kita.”

Matapos ang isang taon, kinuha ni Manoling ang itinatagong azucena ni Bitang. Naging magsing-irog sila mula noon at matapos ang tatlong taon, inayang magpakasal ni Manoling si Bitang. Hindi pa handa si Bitang kaya’t tinanggihan niya si Manoling. Nanlamig ang pag-iibigan at nag-move on si Manoling.

Nagpunta ng mag-isa si Manoling sa Carnival de Manila ng nakatakip. Andoon din pala si Bitang! Gusto sanang malaman ni Jovita kung may ibang kakatagpuin si Manoling. Ilang hakbang lang, ang sweet na nila Manoling at isang babaeng nagngangalang Trinidad de Leon. Imbis na mag-eskandalo, umuwing luhaan si Jovita na parang nakakuha ng bokya sa Pera o Bayong.

Ito raw ang pinakamasakit na naramdaman ni Jovita sa buong buhay niya. Pagpakipot pa kasi. Nagpaka-busy na lamang siya para mabilis na maka-move on. Malapit na rin kasi ang kaniyang kaarawan.

Sa birthday ni Jovita, dumalo ang gobernador ng Capiz. Nag-tantrums daw si Gov at nagkulong sa kuwarto. Sinabi rin nitong…

“Hindi ako lalabas hangga’t hindi si Jovita ang una kong isasayaw.”

Pinagbigyan na ni Jovita si ang gobernador at sa huling nota ng sayaw nila ni Bitang, ang sabi ni Bitang…

“Maaari mo na siyang isayaw buong gabi.”

Kawawang Jovita. Pinaubaya na ni Jovita kay Trinidad de Leon si Gobernador Manuel Roxas. Matapos ang isang linggo, nagpakasal ang dalawa sa Bulacan, 1921. Dumalaw sila sa bahay ni Bitang at sinabi ni Manoling kay Jovita…

“Kasalanan mo lahat nang ito.”

Ayon sa ilang historyador, sinunod lang daw ni Roxas ang political ambition nito. Anak kasi ng isang senador mula sa Bulacan si Trining de Leon. Ang sabi pa’y si Pangulong Manuel Luis Quezon ang nag-refer sa kaniyang katukayo. Matapos manungkulan bilang pinakabatang gobernador ng Capiz mula 1919-1922, tumakbo siya para sa Kongreso at nagsilbi mula 1922-1941.

Samantala, nagpakadalubhasa na lang sa musika si Bitang. Ninais niyang matuto sa mga concierto ng mga Italyano. Noong Pebrero 1924, nagkaroon siya ng Farewell Concert sa Manila Grand Opera House. Nakilala siya bilang “Darling of the Philippine Press” at umalis noong Hunyo 2, 1924.

Aksidenteng nadiskubre si Bitang sa Italya at sumikat sa kaniyang debut role sa Madame Butterfly noong Abril 1925. Nagpatuloy ang kaniyang kasikatan at nabigyan ng titulong Embahadora de Filipinas a su Madre Patria sa Espanya – isang babaeng indio na ngayo’y pinagmamalaki ng Espanya.

Bumalik siya sa bansa noong World War II, tumulong sa mga Manilenyo sa paggagamot ng mga kababayan. Hindi siya kumanta para sa mga Hapones. Samantalang sa Mindanao, si Roxas naman ang nagbibigay ng mga balita sa Pilipinas kay MacArthur. Nahuli si Roxas noong 1942 ngunit iniligtas siya ni Pangulong Jose P. Laurel at ginawang kanang-kamay ni Laurel habang sinusuportahan ang mga gerilya.

Matapos ang ilang buwan, tumakbo si Manoling sa eleksyon ng 1946 para sa huling pagkapangulo ng Komonwelt at unang pangulo ng Ikatlong Republika. Tinatag niya ang Partido Liberal at kumalas sa mga Nacionalista. Kinalaban niya si Pangulong Osmena at nanalo.

Isa sa mga kontrobersyal na desisyon ni Roxas ay ang pagbibigay ng pantay na karapatan ng Pilipino at Amerikano para sa paglingan ng likas ng yaman ng Pilipinas o parity rights. Bilang pinuno ng isang bansang pilit na bumabangon sa mga abo ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, no choice si Roxas. Isang gabi bago ang plebisito ng parity rights, hinagis ng isang barberong si Julio Guillen ang isang granada sa Plaza Miranda matapos magbigay ng talumpati si Roxas. Nakaligtas naman si Roxas.

Isang beses, inimbita ng dating first lady Aurora Aragon Quezon si Jovita para kumanta sa Malacanang. Nakatitig lang daw noon si Manuel kay Jovita. Ngunit ito na pala ang kanilang huling pagkikita. Inatake sa puso si Manoling noong Abril 1948. Hindi lumuha si Bitang. Ibinuhos niya na lang ang oras sa musika at hindi na nagpakasal. Ipinalaganap ni Bitang ang kahalagahan ng musikang Pilipino. Itinatag niya ang Asociacion Musical de Filipina, Bach Society of the Philippines at Artists’ Guild of the Philippines. Pinirmahan rin ni Pangulong Diosdado Macapagal ang Republic Act 3630 na sumusuporta sa symphonic orchestra ng Pilipinas na may budget na P900,000 kada taon. Naging Pambansang Alagad ng Sining si Jovita noong 1976 at namatay noong 1978.

Sinasabing isang malungkot na awitin ang naging theme song ni  Bitang, ang “Ay, Kalisod”. Para sa akin, sila ang nagsabuhay ng Huling El Bimbo.

“Kamukha mo si Paraluman nung tayo ay bata pa…

Magkahawak ang ating kamay at walang kamalay-malay na tinuruan mo ang puso ko na umibig nang tunay.

Sa panaginip na lang pala kita maisasayaw…”

Sources:

Chorengel, Marla Yotoko. The Diva and Her Love Song. Essay from Kasaysayan: The Story of the Filipino People. Asia Publishing Company Ltd. 1998. pp. 68-69

De Guzman, Jovita V. et. al. Women Of Distinction; Biographical Essays on Outstanding Filipino Women of the Past and the Present. Bukang Liwayway, 1967.

Featured Image: President Manuel A. Roxas and National Artist Jovita Fuentes.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s