Tumula Ka

Pag-ibig, pag-ibig! Pag-ibig na kay sakit
Sa sobrang sakit ay tila umuukit
Ng malaking puwang tuwing tayo’y nasasaktan
O ‘di kaya, kapag iba na ang dahilan ng kaniyang kasiyahan.

Kung ano-ano ang iyong mga gagawin
Para lamang siya’y limutin
Magpapakasubsob sa pag-aaral o trabaho
Pati pagtula’y susubukin mo.

Pero sandali lamang kababayan
Bakit parang iisa na lang ata ang dahilan
Kung bakit ka biglang nagiging makata
Sugat ng pag-ibig lang ba ang iyong makinarya?

Tumula ka tungkol sa pagsasaka
Sa pagbibilad sa araw ng iyong Tiya Erika
Ang kahirapan ng kondisyon sa kanayunan
Ng mga magsasakang nagpapakain sa bayan.

Tumula ka tungkol sa iyong paborito
Sa mainit at masarap na mangkok ng bilo-bilo
Na ginagawa mong pamatid init
Sa mga panahong nagwawala ang langit.

Tumula ka tungkol sa matayog na bundok na iyong naakyat
Para mayaya at masubukan ng lahat
At pakiramdaman ang lamig sa bubong ng daigdig
Na kailanma’y hindi basta-basta madadaig.

Tumula ka tungkol sa problema ng bayan
Mabagal na daloy ng trapiko’t mga kabi-kabilang patayan
Magbakasakali ika’y marinig ng ilang nagmamasid
Ng mga naka-barong na nagtatago sa kanilang silid.

Sa huli’y tumula ka lang hanggang kaya mo
Isa itong obra na unti-unting naglalaho
Maging instrumento ka upang hindi maging bakya
Ang tulang halos binubuo na lamang ng mga lumuluha.

 

Submitted as an entry to the second release of the Alpas Journal.

Advertisements

Isang Araw Sa Maynila

Mula Pasig, sumakay ako ng isang UV Express papunta sa minsang tinuring na tapat na lungsod sa Hari ng Espanya, ang Maynila. Makaraan ang halos isang oras na nakaupo sa napaka-init na sasakyan, binaba ako nito sa isa sa mga itinuturing na pusod ng Maynila, ang Quiapo. Pinangalan raw ito sa maliliit na halamang “cuyapo” o water cabbages na matatagpuan sa Ilog Pasig nang maabutan ng mga Espanyol. Sa kasawiang palad, matapos ang apat na siglo, ngayo’y tadtad na ng pesteng water lily ang ilog na siyang laging suki ng sisi kapag nagbabaha sa Kamaynilaan. Kawawang halaman.

Agad akong nagtungo sa simbahan kung saan matatagpuan ang “Itim na Poong Nazareno” na minsang sinalin ni Nick Joaquin sa Ingles bilang “Dark Lord of Quiapo“. Siksikan at mahalumigmig ang lugar na nagsisilbing mga senyales na maraming deboto ang simbahan. Marami sa kanila’y di pa naliligo pero wala silang pakialam. Maaambunan naman sila ng grasya ng Maykapal. Bigla akong may naramdamang kakaiba at tumingin ako sa relo ko. Oras na para umalis.

Naghanap ako ng isang dyip biyahe pa-Luneta. May sisilipin ako sa aming unibersidad na itiuturing naming “bantayog ng lahing minamahal”. Sumakay ako at nanahimik.

Maya’t maya ay tumigil ang dyip malapit sa underpass ilang dipa lang ang layo mula sa munisipyo. Nag-abang ng pasahero ang tsuper pero isang batang nasa sampung taong gulang ang sumabit sa dyip. Pumasok siya at nanghingi ng limos sa mga pasaherong walang pakialam sa kaniya. Sa tapat ko’y umiling ang isang bilugang babae. Pero hindi umiling ang instincts ng bata. Agad niyang hinablot ang kwintas ng babae sabay takbo.

Nagulat ang lahat pero mas nagulat kami sa sinigaw ng babae. “Aaah! Fake yan, fake!” Tumawa siya nang malakas. Umiling ako. Di ba’t lagpas na ko ng Mandaluyong?

Submitted to the Katigbak section of Rogue Magazine Philippines.

Umuulan, Umulan

Sabi ko kanina huwag sanang bubuhos
Itong ulan na tinuturing kong isang unos
‘Pagkat sa bawat patak nito’y nalalagay sa alanganin
Libro kong dala, oras ng pag-uwi kaya’t pagkawala nito ang aking samo’t dalangin.

Pero tumigil na
Tumigil na ang kalangitang lumuluha
At sana di na muling masambit pa
Mga katagang “ayan na naman ang ulan” sa gabing ito ng pagdiriwang at pagsasaya.